Rik van Tuilen
Tekst
Rik van Tuilen
Tekst: ©Tijl Damen
Rik van Tuilen moest zo huilen
moest zo huilen om zijn jas
omdat hij hem deze morgen
in de bus vergeten was
en het was zo'n mooie nieuwe
nog maar zeven dagen oud
en nu was het maar drie graden
Rikje had het o zo koud
en hij huilde dikke tranen
en ze biggelden omlaag
wat had hij toch een vreselijke
hekel aan vandaag
hij kwam thuis met rode blosjes
( van de schaamte snap je wel)
en vertelde het aan moeder
en hij fluisterde heel snel:
"viele doemer als be joos nebt
nad gebrijp ki dat geel hoed
'k men bijn wieune vas jergeten
dolieom en ziet no zoet"
en zijn moe pakte zijn oren
schudde hem wat heen en weer
en sprak toen: "mijn lieve jongen
zeg het mij nu nog een keer"
en met horten en met stoten
zei ons Rikje toen heel rap
dat zijn jasje in de bus lag
op een stoel vlakbij de trap
- ..2...3 daar ging Rik's moeder
op een drafje naar 't dressoir
en belde daar na even zoeken
het nummer van de bus zowaar!
"Goedemiddag" sprak Rik's moeder
"Is dit Jan de buschauffeur?"
"Zou u even willen kijken
op het trapje bij uw deur?"
"Ja, welzeker één momentje
ik sta juist vlak aan't trottoir"
En jawel daar in een hoekje
lag Rik's nieuwe jas zowaar!
En sindsdien is Tik van Ruilen
nee, Vik tan Ruilen ( rammel rammel)
Rik tan Vuilen ( nouja, die jongen waar je over leest)
zijn mooie nieuwe jasje nooit
nee, echt noooooit meer kwijtgeweest.
